Showing posts with label కళాపోషణ. Show all posts
Showing posts with label కళాపోషణ. Show all posts

Tuesday, 17 February 2015

చౌమహల్లా ప్యాలెస్ - ఓ చారిత్రక పర్యటన


సెలవుల్లో టీవీ చూట్టమో, లేదంటే ఎంచక్కా గోళ్లు గిల్లుకోవడమో అన్నవి అనాదిగా మానవాళికి సంక్రమిస్తున్న గొప్ప హాబీలు. ఒకవేళ చూట్టానికి టీవీ, గిల్లుకోటానికి గోళ్లు రెండూ అందుబాటులో లేకపోతే (నాలాగన్నమాట) జీవితం దుర్భరమైపోద్దేమో!! నా పరిస్థితి అలాగే ఉండి ఉండెను ఒకానొక సండే దినాన. ఐతే, సెలవు రోజున చేయటానికేమీ లేకపోతే కనీసం కళాపోషణైనా చేయవోయ్... అని సెలవిచ్చాడట ఎవరో శాస్త్రకారుడు వెనకటికి. పోనీ, ఈ ఐడియా ఏదో భేషుగ్గా ఉందని చెప్పి, వర్కవుట్ చేసి, ఓ సుముహూర్తాన భాగ్యనగరంలో ఓ చారిత్రక పర్యటన నిర్వహించాను. అనగా, ఫ్రెండ్సుతో కలిసి చౌమహల్లా ప్యాలస్ సందర్శన చేశామన్నమాట. నిజాం నగరానికొచ్చి దశాబ్దం గడిచినా ఇప్పటిదాకా ఈ రాజసౌధం గురించి వింటమే కానీ, చూసింది లేదాయే. చార్మినార్, మక్కా మసీద్, గోల్కోండ ఖిల్లా, సాలార్జంగ్ మ్యూజియం, బిర్లా ప్లానిటోరియం... ఇలాంటి వాటన్నింటినీ ఓ రౌండ్ వేసినా, చౌమహల్లా ప్యాలెస్ పై పెద్దగా దృష్టి సారించలేకపోయా, అక్కడేముంటుందిలే అని. బహుశా, శని గ్రహం నా చేత ఈ ప్యాలెస్ పై శీతకన్ను వేయించిందేమో! తీరా పర్యటించి చూద్దును కదా.. అక్కడ అన్నీ ఆశ్చర్యాలే!! ఎక్స్ పెక్టేషన్స్ ఏమీ లేకుండా వెళ్లడం వల్లనేమో... ఈ ప్యాలెస్ అనేక వింతలతో మరింత అబ్బురపరిచింది.

ముందుగా టికెట్ దగ్గర్నుండి మొదలెడదాం. టికెట్టు ధర.. తిప్పి కొడితే ఓ పదో పరకో ఉంటుందనుకున్నా. కానీ 40 రూపాయలట. ఒకటో ఆశ్చర్యం! మొబైల్ తో ఫొటోలు తీస్కోవాలంటే మరో 50 రూపాయలు మూల్యం చెల్లించాలట. రెండో ఆశ్చర్యం!! ఎంటరవ్వంగానే క్యాంటీన్లో టీ తాగితే... గభాల్ని ఓ రెండు గాంధీ నోట్లు గుంజేస్కున్నాడు, భడవఖానా. మూడో ఆశ్చర్యం!!! కూసంత దూరం లోపలికెళ్లాక ఓ అందమైన కళంకారీ షాపు. అందులో శోభాయమానంగా వెలిగిపోతున్న విభిన్న కళాకృతుల మధ్య నాకెందుకో చెస్ బోర్డు తెగ నచ్చేసింది. నా తలకాయ అనబడు బీరువాలో కళల ‘అర’ కంటే, క్రీడల ‘అర’ డామినేషనే ఎక్కువగా ఉందని ఆ క్షణాన ఇంస్టింక్టివ్ గా కనిపెఠేశా. సర్లెమ్మని, రేటు అడిగితే రూ.1300 జహాపనా అనేశాడు అతగాడు. ఆశ్చర్యం టు ది పవర్ ఆఫ్ టెన్!!!!!! జీ హుజూర్.. ఫిర్ మిలేంగే... అని సలాం కొట్టి, వెంటనే అబౌట్ టర్న్ తీసుకుని నిశ్శబ్దంగా నా కాళ్లు వాటంతటవే ఎగ్జిట్ గేటు వైపుగా వెళ్లిపోయాయ్. ఇట్టాంటి యాక్టివిటీస్ నే అసంకల్పిత ప్రతీకారచర్యలు అంటారని చిన్నప్పుడెప్పుడో చదువుకున్న పాఠం ఠకీమని గుర్తొచ్చింది. కాసేపు నిర్వేదంతో మనసులో ఇలా పేరడీ యాడ్ రూపంలో కుళ్లి కుళ్లి బాధపడ్డాను... ఈ నగరానికేమైంది? ఒకవైపు మూసీ రోత! మరోవైపు ధరల వాత! ఐనా, ఎవ్వరూ ముక్కు మూయరెందుకు? ఒక్కరూ నోరు మెదపరెందుకు?! ఖళ్ ఖళ్ ఖళ్ !!!

కాసేపటికి ఆశ్చర్యపోవడం కామనైపోయింది. ప్యాలెస్ గురించి టూకీగా నాలుగు మంచి ముక్కలు మాటాడుకుంటే... చౌ మహల్లా అంటే... నాలుగు (చౌ), భవనాలు (మహల్లా) అని అర్థమట. చార్మినార్ పక్కనే ఉన్న మక్కా మసీదుకు వెనకవైపున లాడ్ బజార్ ఏరియాలో ఉంటుందీ ప్యాలెస్. 270 ఏళ్ల క్రితం నిర్మించారట ఈ సౌధాన్ని. అసఫ్జాహీ వంశస్థులు నిర్మించిన అనేక కట్టడాల్లో ఇది ప్రశస్థమైందట. మొగల్ శైలిలో ఉంటుందీ నిర్మాణం. నిజాం నవాబుల పాలనకు అధికారిక నివాసంగా ఈ ప్యాలెస్ ఉండేదని ప్రతీతి. దీని విస్తీర్ణం 14 ఎకరాల పైమాటేనట. నాలుగు భవంతులుగా విభజించి ఉంటుంది. నింపాదిగా అన్ని భవంతుల్లోని విశేషాల్ని చూడాలంటే మినిమమ్ ఓ మూడు గంటలు పట్టుద్ది.

ఆపై ప్యాలెస్ లోపలి విశేషాల విషయానికొస్తే... అసఫ్జాహీ వంశస్థులైన నిజాం నవాబుల రాజసానికి, వైభవానికి సంబంధించిన చారిత్రక వస్తు సంపదను ఈ అందమైన భవంతుల్లో భద్రపరిచారు. రాయల్ దర్బార్ హాల్ భలేగా ఉంటుంది. నిజాం నవాబుల తాలూకు పింగాణీ పాత్రలు, కత్తులు, కటార్లు, వేషధారణలు, గుర్రపు బగ్గీలు, వింటేజ్ కార్లు, విశ్రాంతి మందిరాలు, ఇంకా ఎన్నో వింతలు, విశేషాలు, వంశ వృక్షాలు ఇలాంటి వాటన్నింటినీ అనేక గదుల్లో భద్రపరిచారు. ఓ రెండు పేద్ద వాటర్ ఫౌంటెన్లు, ఓ నాలుగు తెల్లని బాతులు, కొన్ని పచ్చిక బయళ్లు కూడా దర్శనమిస్తాయి. హైదరాబాదులో కచ్చితంగా చూడదగ్గ ప్రదేశమిది.

అటు వైపు నుండి నరుక్కొస్తే... ఈ భవంతిలో ఉన్నవన్నీ రాజరికాల నాటి సంగతులు కదా. నవాబుల తాలూకు అతిశయం, డాంభికాలు, లగ్జూరియస్ వస్తు సేకరణలు వగైరా వగైరా తప్పించి, సామాన్యుల జీవన చిత్రం ప్రస్తావన గానీ, సొసైటీకి వారి కాంట్రిబ్యూషన్స్ గానీ, కళా, సాహిత్య వికాసాల ప్రస్తావన గానీ మనకు అగుపించవు. బహుశా... రాజరికాల శకం ముగింపు దశకు చేరుకుంటున్న కాలంలో ఈ నవాబులు జీవించారేమో (Slavery ఎండింగులో విలాసాల్లో మునిగితేలిన రోమన్లలాగా). అందుకే ఇక్కడ వారి విలాసాలు, భోగలాలసలే ఎక్కువగా కనబడతాయి. పోనీయండి. నాటి సంగతుల్ని నేటి దృక్పథంతో చూడ్డం కూడా సరికాదేమో.

చివరగా, ఒక్క విషయం మాత్రం క్లియర్ గా అర్థమైంది. ఒక వ్యక్తి తాలూకు విలాసాలు, అధికార దర్పాలు, భోగభాగ్యాలనేవి అంతిమంగా మ్యూజియాలలో భద్రపరచబడితే; ఆ వ్యక్తి తాలూకు మంచితనం, మానవత్వం లాంటి సద్గుణాలు మాత్రం వాటి మోతాదును బట్టి జనం గుండెల్లో నిక్షిప్తం చేయబడతాయని!! అదండీ చారిత్రక పర్యటన తర్వాత నేను కనిపెట్టిన టిపికల్ క్రిటికల్ ప్యాలెస్ ఫిలాసఫికల్ థియరీ ;))

Note 1:ప్యాలెసుకు national holidays & friday సెలవు. timings: 10am-5pm. 
Note 2: మొబైల్ ఫొటోగ్రఫీకి టికెట్టు అవసరం లేదని లోపలికెళ్లాక తెలిసింది. నా జేబుకు రూ. 50లు చిల్లు!!

ఆ బుడ్డోడు.... ఆరో నిజాం అట..!!!

ఇదే నాటి రాజ దర్బార్...!!

నేను ఓ ఫొటో తీసుకుంటానని చెబితే... అందరూ ఇటేపు తిరిగి మాంఛి ఫోజిచ్చారు...!!! :)

నిజాం నవాబు గారి భార్యలు, వాళ్ల బుడుగులూ వగైరా వగైరా...!!

నిజాం సేకరించిన ఓ ఘరానా కారు...!!

నిజాం గారి రోల్స్ రాయిస్ కారు...!!

చౌమహల్లా ప్యాలెస్ లో ఒక సైడ్ వ్యూ...!!

నిజాం నవాబు పెంచుకున్న బాతులు... ఆయన పోయినా, ఇవి మాత్రం ప్యాలెసుని వదలి వెళ్లట్లేదట...!!

మర ఫిరంగి...!!
నిజాం నవాబు పింగాణి పాత్రలు...!!

పింగాణీ పాత్రలు, ఇత్తడి మగ్గులు, తుత్తునియం బల్లేలు... ఇవి కాదోయ్ చరిత్ర సారం.. అంటే నిజాం ఒప్పుకోడేమో..!

ఒక మేమ్ సాహిబా...!

వీళ్లిద్దరినీ ఎటేపు నుండి చూడాలబ్బా...!!

చింతచెట్టుకు బాబ్డ్ హెయిర్ కట్ చేస్తే ఇదిగో ఇలాగుంటుంది....!!



ప్యాలెస్ దారీ, దాని కథా కమామిషు ఇవిగోండి...!!

Friday, 5 December 2014

నా INTERSTELLAR యాత్ర!!


Statutory Warning: కాస్తో కూస్తో గుండె ధైర్యం ఎక్కువగా ఉన్నోళ్లే ఈ పోస్టును చదవగలరు. లేదంటే బీభత్సమైన black hole లాంటి confusionలో పడి కొట్టకుపోయి.. మానసికంగా ఏదైనా జరిగితే... అందుకు బాధ్యత నాది ఎంతమాత్రమూ కాదని సవినయంగా తెలియజేసుకుంటున్నాను ;)

సండే అనేది అత్యంత దరిద్రపుగొట్టు దినం. దరిద్రం కాకపోతే... తిట్టుతో పోస్టు మొదలెట్టాల్సి వస్తోంది మరి! బహుశా... నాలాగే, ఆ ఆర్కే నారాయణ్ మహాశయుడికి కూడా సండే అంటే ఎలర్జీ, ఎసిడిటీ, కడుపు మంట వగైరా వగైరా అనుకుంటా. అందుకే Next Sunday అనే స్టోరీ రాసి.. సండేని చెవులు మూసి చితకబాదాడు. విషయం ఏమంటే... ఎప్పట్లానే వచ్చే ఆదివారం Hercules లాగా కనీసం ఓ లక్ష పనుల్ని ఒంటి చేత్తో చకాచకా ఫినిష్ చేసి అవతలకి విసిరేద్దామనుకుంటామా! అందుకోసమని డావిన్సీ లెవెల్లో స్కెచ్చులేస్తామా! మెక్షగుండం లెవిల్లో ప్లాన్లు గీస్తామా! ఐన్ స్టీన్ లెవిల్లో ఫలితాల్ని ఊహించేసుకుంటామా! తీరా ఏమవుద్ది? ఎన్నాళ్లో వేచిన సండే... క్యాట్ వాక్ చేసుకుంటూ రానే వస్తుంది. అలా మనం నోరెళ్లబెట్టి చూస్తా ఉండగానే ఏ ఒక్ఖ పనీ కంప్లీట్ అవకుండానే అది కాస్తా గుడ్ బై చెప్పేసి గూడ్స్ బండెక్కి వెళ్లిపోద్ది. దీంతో మనం చేయాల్సిన పనులు ఓ జీవితకాలం లేటు అని తేలిపోద్ది. ఇంకే ముంది... జన్మమెత్తితిరా..., అనుభవించితిరా..., సండే సమరంలో ఓడిపోయితిరా... అని ఓ ప్యాథటిక్ పాటేసుకుని, మళ్లీ వచ్చే ఆదివారం కోసం వెయిటింగ్. ఈ రకంగా కంప్లీట్ చేయాల్సిన పనుల చిట్టా (To Do List) భారత న్యాయస్థానాల్లోని పెండింగ్ కేసుల్లా కొండల్లా పేరుకుపోతుంటాయి. ఇదొక అంతులేని విషాధ గాథ. ఇక్కడికి సండే తిట్టు పురాణం పరిసమాప్తి.

ఇంతకూ ఆ ఊకదంపుడెందుకో చెప్పలేదు కదూ. ఐతే వినుడి. ఆ క్రిస్టఫర్ నోలాన్ ‘‘ఇంటర్ స్టెల్లార్’’ మూవీని ఓ సండేపూట తనివితీరా వీక్షించాలన్నది ఓ మాస్టర్ ప్లాన్. అఫ్ కోర్స్, పనీ పాడూ లేని ప్రతోడూ ప్లాన్లు వేయగలడు. కానీ, వేసిన ప్లాన్ మీద వర్కవుట్ చేసి రిజల్ట్ రాబట్టినోడే గొప్పోడు (ఏయ్, నువ్వూ ఏసేశావ్, అంటారా! శ్రీను వైట్ల పంచ్ ఎఫెక్ట్ ఇంకా పనిచేస్తోందనుకుంటా, నామీద). నేనూ.. గొప్పోడికి ఏమాత్రమూ తీసిపోనన్నది నాకున్న సవాలక్ష పీలింగ్సులో ఓ ప్రధాన ఫీలింగు (అసలిలాంటి ఫీలింగ్సు లేనోడు ఎప్పటికీ గొప్పోడు కాలేడని ఇంకో ఫీలింగు కూడా ఉంది, అయ్యన్నీ పబ్లిగ్గా చెప్పకూడదు కాబట్టి, ఇలా కుండలీకరణాల్లో సీక్రెట్ గా చెబ్తున్నా). ఆ ఫీలింగును రియాల్టీ షో కింద మారుద్దామని అంతర్జాలంలోకి అరంగేట్రం చేశా. ఇవాళ్రేపు పొలిటీషియన్లు ‘పవరు’ని నమ్ముకున్నట్టు; తింగరి మనుషులు ప్రతీదానికీ ‘ఇంటర్నెట్టు’ను నమ్ముకుంటున్నారాయే. ఇంటర్నెట్టు అన్నది మనుషుల బలమో, బలహీనతో అర్థం కావట్లా. ఏమైతేనేం, నెట్టును నమ్ముకున్న పాపానికి నాలుగు సండేలు... టికెట్లు దొరక్కుండానే ఉఫ్ మని ఎగిరిపోయాయి. ఇలాంటి ఒకటి అరా వైఫల్యాలు చూపించి ‘‘నేను గొప్పోణ్ని కాదు’’ అని విమర్శకులు ఈకలు పీకే అవకాశం లేకపోలేదు. అందుకే ఒకసారి చరిత్రను తిరగేయండని చెప్పదలుచుకున్నా. ఓ అబ్రహాం లింకనూ, ఓ థామస్ అల్వా ఎడిసనూ... ఓ నాగరాజ్ అను నేనూ ఒకటే కేటగిరీ అన్నమాట. ‘‘వరుస వైఫల్యాల తర్వాత వరించే విజయం కిక్కే వేరబ్బా’’ అని మనం సామెతల్ని మార్చుకోవాల. మొత్తానికి లాస్ట్ సండే ప్రసాద్స్ ఐమాక్స్ వాడికి ఓ వెయ్యి రూపాయలు స్వాహా అని సమర్పించుకుని ఇంటర్ స్టెల్లార్ మూవీ చూసి తరించామన్నమాట. ఇహ, అసలు కథ, అదే సినిమా కథలోకి వద్దాం. దానికంటే ముందు ఓ disclaimer అవసరమనుకుంటా.

Disclaimer: వెనకటికెవరో... ‘‘ఈ భూపెపంచకంలో ‘థియరీ ఆఫ్ రిలేటివిటీ’ని కరెక్టుగా అర్థం చేసుకున్నది ఇద్దరే వ్యక్తులు’’ అన్నాట్ట. ఎవరయ్యా అంటే... ‘‘ఒకటి ఐన్ స్టీనూ, రెండు నేనూ’’ అన్నాట్ట ఆ ఘనుడు. అదో పాత కాలం నాటి జోక్. లైట్ తీస్కోండి. ఇహ, ఈ ఇంటర్ స్టెల్లార్ సినిమా కాన్సెప్టుపై కనీసం ఆ డైరెక్టరు కన్నా కంప్లీటు ఐడియా ఉందో, లేదో. ఏమో డౌటే. ఎందుకంటే ఇది బిలియన్ల సంవత్సరాల తర్వాత సంభవించబోయే బీభత్సమైన ఇమేజినరీ కాన్సెప్టు. అందుకే డైరెక్టరుకి కూడా పూర్తిగా అవగాహన ఉండాలని ఆశించడం భావ్యం కాదేమో. సో, ఈ పరిస్థితుల్లో నాకు సినిమా అర్థమైందని చెప్తే, హాస్యాస్పదంగా ఉంటుంది. అందుకే అలా చెప్పబోవడం లేదు. రివ్యూలు గివ్యూలు కాకుండా ఏదో నా అనుభూతి, అదే అదే ఫీలింగు... రాద్దామని ప్రయత్నిస్తా. అదైనా ఎంతవరకు సరిగ్గా రాయగలనో, చదివినోళ్లకి అదెంత వరకు అర్థమవుతుందో ఆ భగవంతుడికే ఎరుక. ‘‘సైంటిఫిక్ సినిమా గురించి రాస్తూ.. భగవంతుడి మీద భారమేస్తున్నావ్ చూడూ... నువ్వు శానా గొప్పోడివి సామీ’’ అంటారా! ‘‘ఒహ్హో... మరైతే... శ్రీహరికోటలో రాకెట్టు వదులుతూ, అది సక్సెస్ కావాలని తిరప్తిలో హోమాలు జరిపించే సైంటిస్టుల్నేమంటారు..’’ అని నేనూ అడగగలను. అదంతా ఎడతెగని రాద్ధాంతం... వదిలేద్దాం డూడ్స్!! మనకిప్పుడు ఇంటర్ స్టెల్లార్ మూవీ ముఖ్యం. ఇక అంతరిక్షంలోకి వెళదామా... అదే సినిమా కథలోకి...

సాధారణంగా మనం పీకల మీదకొచ్చేదాకా ఏ పనీ మొదలెట్టం కదా. అదంతే, ఇండియన్ సైకీ. మూవీ షో టైమ్ లేట్ నైట్ 10:45కి. ఓ పావుగంట ముందు బైకులో ట్రిపుల్ రైడింగులో ఊరేగి, సెల్ ఫోన్ మెసేజ్ వాడి మొహాన కొట్టి, టికెట్లు తీసుకుని హడావుడిగా ఎంటరయ్యాం. అదేంటో, అందరూ ఓ గోనెసంచెడు కార్న్ ఫ్లేక్సూ, బకెట్టుడు కోకూ పట్టుకుని ఐమ్యాక్సులోకి ఎంటరవుతున్నారు. అదేమన్నా రూలా అని పక్కనోళ్లని అడిగాం. అబ్బే అదేం లేదండీ అన్నారెవరో. మనమూ కొందామా అన్నాడొక ఫ్రెండు. ఇంకో వెయ్యి వదిలించుకుంటావా అన్నాడింకో ఫ్రెండు. ఇహ మాటల్లేవ్. కట్ చేస్తే... బిగ్ స్క్రీన్ ముందర ప్రత్యక్షమయ్యాం. వాడేదో... EXPERIENCE IMAX FEEL ...అని ఓ నాల్గు తింగరి యాడ్స్ వేసి చెవుల్లో సీసం, కళ్లల్లో కాపర్ పోసి వాయించాడు. మా బెర్తులు ఓ సైడుగా కన్మర్మ్ అవడంతో దృశ్యాలన్నీ వంకర టింకరగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ మాటే అడిగాడు వెనక సీటోడు పక్కోణ్ని. దీన్నే ఐమ్యాక్స్ ఎఫెక్ట్ అంటార్రా అని పంచ్ ఇచ్చాడు పక్క సీటోడు. సరే, సోది ఆపేసి, సినిమా కథలోకి వెళ్దాం. (ఈపాటికే మీకు చాలా కోపం వచ్చేసింటాది. ఇలాంటప్పుడే మనుషుల్లో ‘సహనం’ అనే అద్భుత ఎమోషన్ ఒకటుంటుందని గుర్తించాలి, ఆయ్)


కథ.. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, కొన్ని మిలియన్ల లేదా బిలియన్ల సంవత్సరాల తర్వాత భూగోళం పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందంటే... విపరీతమైన డస్ట్ తుఫాన్లతో, అనూహ్యమైన పర్యావరణ మార్పులతో... పంటలు సరిగా పండకా, కరవులు, కాటకాలతో మొత్తంగా మానవాళికి అత్యంత గడ్డు స్థితి కొనసాగుతుంటుంది. ఈ భూమ్మీద మానవాళి మనుగడకు ఇక అతి త్వరలో కాలం చెల్లబోతోంది అన్నట్టుగా ఉంటుంది పరిస్థితి. ఈ స్థితిలో మానవ చరిత్రలో ఫస్ట్ టైమ్... మన సౌర కుటుంబాన్ని దాటి... ఆవలి గెలాక్సీలో ఏవన్నా... ప్రాణి మనుగడకు అవకాశముందా అనే ప్రాబబిలిటీని పరీక్షించేందుకు NASA నడుం బిగిస్తుంది. స్పేస్ లోని ఓ ఏలియన్ ఇంటెలిజెన్స్ (?) సంకేతాల ద్వారా సౌరకుటుంబానికి అవతల ఒక బ్లాక్ హోల్ (కృష్ణబిలం) చుట్టుపక్కల మూడు ప్లానెట్స్.. ప్రాణి మనుగడకు అనుకూలంగా ఉన్నాయనే విషయం తెలుస్తుంది.

సో, నాసా ఏం ప్లాన్ చేస్తుందంటే... రెండు ప్లాన్స్ ప్రిపేర్ చేస్తుంది. ప్లాన్-A ఏమంటే... ఆ మూడు ప్లానెట్సులో ఏది మానవ మనుగడకు అనుకూలంగా ఉందో కనుక్కుని, దాంతోపాటే అక్కడి బ్లాక్ హోల్ కు సంబంధించిన డేటా కూడా కనుక్కుని ఎర్త్ కు వివరాలు అందజేస్తే, తద్వారా గ్రావిటేషన్ ప్రాబ్లమ్ పై వర్కవుట్ చేసి... భూమ్మీది మానవాళిని అక్కడికి మూకుమ్మడిగా షిఫ్ట్ చేయడం. ఇక ప్లాన్-B ఏమంటే, ఈ భూగోళం, ఇక్కడి మానవాళిని అలా వదిలేసి..., ఆ మూడింటిలో అనుకూలంగా ఉన్న ఏదో ఒక ప్లానెట్ పై ఇక్కడి నుండి తీసుకెళ్లిన ఫ్రోజెన్ హ్యూమన్ ఎంబ్రియోస్ (పిండ దశలో ఉన్న మానవ శిశువులు) తో కొత్త కాలనీని ఏర్పాటు చేసి నూతన మానవ వికాసానికి తెర తీయడం. ప్లాన్-A దాదాపు అసాధ్యం, కేవలం ప్లాన్-B మాత్రమే వర్కవుట్ అయ్యే ఆశలున్నాయన్నది... NASA టాప్ సైంటిస్ట్ నమ్మిక. 


ఇహ... ఈ కాన్సెప్టుతో నలుగురు వ్యోమగాములతో కూడిన Endurance అనే అంతరిక్ష యాత్ర మొదలవుతుంది. వీరు warm hole గుండా గెలాక్సీలోకి వెళతారు. అక్కడి నుండి ముందే అనుకున్నట్టుగా, మొదటి ప్లానెటుకు వెళతారు. అక్కడి రాక్షస అలల తాకిడికి ఓ సైంటిస్టు మృతి చెందడం, అనంతరం ఆ ప్లానెట్ ప్రాణి మనుగడకు అనుకూలమైనది కాదని నిర్ధారణకు రావడం జరుగుతుంది. ఈ ప్లానెట్... బ్లాక్ హోల్ కు అతి సమీపంలో ఉండడం; ఫలితంగా ఏర్పడిన గ్రావిటేషనల్ టైమ్ డయలేషన్ కారణంగా... ఆ ప్లానెట్ పై 1hr = భూమ్మీద 7 years అన్నమాట. ఒక గంటలో ప్లానెట్ ను సందర్శించి తిరిగి వద్దామని వెళితే, అక్కడి అలల ప్రమాదం కారణంగా జర్నీ టైం మూడు గంటలకు మించడంతో.. భూమ్మీది లెక్కల ప్రకారం 23 ఏళ్లు గడిచిపోతాయి. ఇదంతా జరిగే సరికి.. భూమ్మీద... హీరో కూతురు పెరిగి పెద్దయిపోయి నాసా సైంటిస్టుగా పనిచేస్తూ ఉంటుంది. 


అనంతరం రెండో ప్లానెట్ మీదకు సందర్శన. అది విపరీతమైన మంచుతో కప్పబడి ఉంటుంది. అది కూడా దాదాపు ప్రాణి మనుగడుకు అనుకూలం కానిదే. ఎప్పుడో పంపిన ఓ వ్యోమగామి (మ్యాట్ డామన్) ఆ ప్లానెట్ మీద ఇంకా బతికే ఉంటాడు. అక్కడ హీరోకు, మ్యాట్ డామన్ కు... నాసా ప్లాన్స్ విషయమై గొడవలై ఫైట్ చేసుకుంటారు(అంతరిక్షంలో కూడా కొట్టుకోవడం మనకే చెల్లింది). ఆ గొడవలో మ్యాట్ డామన్... హీరో ఆక్సిజెన్ సప్లయిని తొలగించి... హీరో స్పేస్ షటిల్ ను వేసుకుని... Endurance కి వెళతాడు. ప్రమాదంలో పడిన హీరోని హీరోయిన్ కాపాడి... తిరిగి స్పేస్ స్టేషనుకి వచ్చేప్పటికీ, మ్యాట్ డామన్ అక్కడ ఇంకో సైంటిస్టుని చంపేసి, Endurance లో మూడో ప్లానెట్ పైకి వెళ్లాలని ప్రయత్నించే క్రమంలో ప్రమాదానికి గురై చనిపోతాడు. ఈ ప్రమాదంలో ఇంధనం, ఆక్సిజెన్ కొంత పేలిపోయి కొరత ఏర్పడుతుంది. మిగిలిన ఫ్యూయల్, ఆక్సిజెనుతో కేవలం ఒక ప్లానెటును మాత్రమే సందర్శించగలిగే స్థితి ఏర్పడుతుంది. (పూర్తి ప్లాన్ ఏంటంటే.. మూడు ప్లానెట్సును సందర్శించి, బ్లాక్ హాల్ డేటా కూడా కలెక్ట్ చేయడం).


ఇక, దీంతో హీరో స్లింగ్ షాట్ సూత్రం ప్రకారం.. హీరోయిన్ తో కూడిన ఎండ్యూరెన్సును మూడో ప్లానెట్ మీదకు వెళ్లేలా చేసి, తను మాత్రం బ్లాక్ హోల్ లో పడిపోతాడు. అక్కడ ఫిఫ్త్ డైమెన్షన్లో తేలి... అక్కడినుండి తను ప్రసారం చేసిన వివరాల ద్వారా.... నాసాలో ఉన్న హీరో కూతురు... గ్రావిటేషన్ ప్రాబ్లమ్ ను సాల్వ్ చేస్తుంది. దీంతో మానవాళిని మూడో ప్లానెట్ మీదకు షిఫ్ట్ చేసేందుకు మార్గం సుగమం అవుతుంది. ఐతే, ఆ ఫిఫ్త్ డైమెన్షన్ తాలూకు ఘనతను... హీరో... ఏలియెన్సును అంటగడతాడు. కట్ చేస్తే... మొత్తానికి కొన్ని ఏళ్ల తర్వాత... హీరో నాసా స్పేస్ స్టేషన్లో కనిపిస్తాడు. అప్పటికి హీరోతో పాటు మానవాళి అంతా శని (సాటర్న్) గ్రహం మీద బ్రేక్ జర్నీలో ఉంటారు. వాళ్లంతా మూడో ప్లానెట్ పైకి వెళ్లడానికి ప్రయాణమై వచ్చారన్నమాట. మళ్లీ కట్ చేస్తే... ఆ మూడో ప్లానెట్ మీద హీరోయిన్ అప్పటికే కొత్త మానవులతో కాలనీని ఏర్పాటు చేసుంటుంది. ఇక్కడ శుభం కార్డు పడుతుంది. హమ్మయ్యా.... తికమకగా, గజిబిజిగా, గందరగోళంతా స్టోరీ చెప్పగలిగా... (సెభాష్... సొంతంగా భుజం తట్టుకుంటున్నా). అదండీ సంగతి. 

నేనేదో చెప్పడానికి ప్రయత్నించాననీ... ఫలితంగా మీకేదో అర్థమయ్యుంటుందనీ.. నాకైతే అనిపించట్లేదు. ఎందుకంటే కొన్ని కాన్సెప్ట్స్ మన బుర్రలకి అంత ఈజీగా ఆనవు. చిన్నతనంలో పిల్లకాయలు నింగిలో ఎగిరే విమానాన్ని చూసి... ఓ మూరెడో, లేదంటే బారెడో, లేదంటే ఇంకాస్త పొడుగో ఉంటుందనుకోవడం కద్దు. అది జస్ట్ దూరం నుండి చూసి ఏర్పరుచుకునే perception. కానీ, విమానాన్ని దగ్గరి నుండి చూసి, అందులో ప్రయాణించి, అది ఏ సూత్రంలో పనిచేస్తుందో తెలుసుకుంటే ఏర్పడే కంప్లీట్ conception వేరు. అందుకు టైం పడుతుంది కదా. ఈ అనంతమైన అంతరిక్షం (Infinite Space) విషయంలో మానవాళి కాన్సెప్ట్ ఇంకా పర్ సెప్షన్ స్థాయిలోనే ఉందని చెప్పక తప్పదేమో. కొంత కాలం గడిస్తే... అంతరిక్షం గురించి మరిన్ని కాన్సెప్ట్స్ స్పష్టంగా తెలుస్తాయేమో. వేచి చూద్దాం.

ఇక ఈ సినిమాలో 1. Warm hole, 2. Black hole, 3. Theory of Relativity, 4. Fifth Dimension, 5. Aliens .... అనే ఐదు రకాల కాన్సెప్ట్స్ వినిపించి, కనిపిస్తాయి. 


Black hole కాన్సెప్ట్ తెలిసిందే. నక్షత్రాలు (Stars) లైట్ ఎనర్జీని కంటిన్యూయస్ గా రిలీజ్ చేస్తూ... ఒకానొక నిర్ధిష్ట స్థాయికి దాని రేడియస్ (చంద్రశేఖర్ లిమిట్ అంటార్ట, మన ఇండియన్ సైంటిస్ట్) కుంచించుకుపోతే... ఇక ఆ star లోని మాస్ అంతా ఒక పాయింటు దగ్గరికి కొలాప్స్ అయిపోయి బ్రహ్మాండమైన డెన్సిటీ కల్గిన బ్లాక్ హోల్ గా తయారవుతుంది. ఈ బ్లాక్ హోల్ పరిధిలోకి ఏది వెళ్లినా అది అందులోకి పడిపోతుంది. బ్లాక్ హోల్ ఇలా అన్నింటినీ ఆకర్షించి ఆకర్షించీ మళ్లీ తిరిగి తన రేడియస్ ను పెంచుకుంటే అది white dwarf గా మారి, మళ్లీ నక్షత్రాలుగా ఆవిర్భవిస్తుందని ఓ ప్రామినెంట్ థియరీ. ఐతే, ఈ warm hole కాన్సెప్ట్ మాత్రం... నిర్ధిష్టంగా కనిపించదు. ఐన్ స్టీన్ జనరల్ థియరీ ఆఫ్ రిలేటివిటీ ప్రకారం.. స్పేస్ అనేది curve షేప్ లో ఉంటుందనీ, ఆ curve చివర్లు ఒకచోట కలుస్తాయని (సింగులారిటీ కాన్సెప్ట్) చెప్పడం ఫిజిక్సులో చెబుతుంటారు. దీన్ని పట్టుకునే... ‘‘బిగ్ బ్యాంగ్’’ (Big Bang) థియరీ ఒకటి ఉనికిలోకి వచ్చింది. విశ్వం (పదార్థమంతా Matter) అంతా ఒక పాయింట్ నుండి explode అయి... విస్తరిస్తూ ఉందనీ, అది మళ్లీ ఒక పాయింట్ లోకి shrink అవుతుందని ఆ థియరీ. మేజర్ సైంటిఫిక్ కమ్యూనిటీ మాత్రం.. బిగ్ బ్యాంగ్ థియరీ అనేది సైంటిఫిక్ కాదని కొట్టిపారేస్తుంటారు. 


ఇహ ఫిఫ్త్ డైమెన్షన్ కాన్సెప్ట్! ఇప్పటిదాకా హైట్, విడ్త్, లెంగ్త్, టైమ్... ఈ నాలుగూ ప్రూవ్డ్ డైమెన్షన్స్ కనిపిస్తాయి. మనిషి కన్సెప్షన్ మేరకు... ఏ ఫినామినానైనా ఈ నాలుగు డైమెన్షన్స్ తో మెజర్ చేయొచ్చు అన్నది నిరూపిత అంశం. కొత్తగా సినిమాలో ప్రపోజ్ చేసిన ఫిఫ్త్ డైమెన్షన్ కాన్సెప్టుతో దేనిని మెజర్ చేస్తారన్నది అనూహ్యం. నిజానికి మ్యాథ్స్ లో n డైమెన్షన్స్ కాన్సెప్ట్ ఉపయోగిస్తుంటారు. మ్యాథ్స్ లో abstractness ఎక్కువ కాబట్టి దానిని జెనరలైజ్ చేయలేమన్నది ఇంకో థియరీ. 



ఇక... థియరీ ఆఫ్ రిలేటివిటీ. ఐన్ స్టీనుకు ముందు... మాస్(M), లెంగ్త్(L), టైమ్(T), యాంగిల్(ɵ) అనేవి ఫండమెంటల్ యూనిట్స్. అవి ఎక్కడైనా ఏ మార్పు లేకుండా స్థిరంగా ఉంటాయని నమ్మేవాళ్లు. ఐతే, ఐన్ స్టీన్ మాత్రం... ఏ ఫ్రేమ్ ఆఫ్ రెఫరెన్సులో చూస్తున్నామనే దానిపై ఆధారపడి... అవి కూడా మార్పుకు లోనవుతాయని అన్నట్టు మనం నేర్చుకున్న విషయం. ప్రతీదీ సాపేక్షకంగా, అదే సమయంలో నిర్దిష్టంగా ఉంటుందన్నది ఐన్ స్టీన్ థియరీ ఆఫ్ రిలేటివిటీ కాన్సెప్ట్.

ఇహ...Aliens. ఇప్పటిదాకా ఐతే... ఏలియెన్స్ అనేవి ఉన్నట్టు ఎక్కడా కాంక్రిట్ ప్రూఫ్ లభించలేదంటారు. Matter... పదార్థం తాలూకు బిలియన్ల సంవత్సరాల పరిణామ క్రమంలో... థింకింగ్ బ్రెయిన్ ఫ్యాకల్టీ కల్గిన మనిషి మాత్రమే అత్యున్నత జీవిగా ఆవిర్భవించాడన్నది అందరూ విశ్వసిస్తున్న విషయం.

అదండీ సంగతి. మొత్తానికి సగం సైన్సూ, సగం ఫిక్షన్ కలిపి తీసిన ఇంటర్ స్టెల్లార్ మూవీ కచ్చితంగా చూడదగ్గ చిత్రమే. ఇన్ని హయ్యర్ కాన్సెప్ట్సును తలకెత్తుకుని... దానిని ఓ కుటుంబం మధ్య ఉండే ఎమోషనల్ బాండ్ ఆధారంగా చక్కగా అల్లడం, అద్భుత రసంతో దృశ్యాల్ని చిత్రించడం... నిజంగా వండర్ ఫుల్. అంతే. మరో మాట లేదు.

ఇక, ఇదంతా రాసేసరికి నా దుంప తెగింది. ఏదో చిన్న పోస్టు అవుతుందనుకుంటే... ఇది చైనా వాల్ అంత పొడుగై కూచుంది. కావున పెజలారా... భూదేవికున్నంత ఓర్పుతో, సహనంతో ఈ పోస్టును చదవాల్సి ఉంటదేమో. అలాగే ఈ లెవిల్లో రాసినందుకు నన్ను క్షమించాల్సి కూడా ఉంటుందేమో. స్వస్తి ;))) 


Thursday, 23 January 2014

మనసును మెలిపెట్టే దోస్తవోయిస్కీ తిరస్కృతులు!!

పుస్తకం హస్తభూషణం ఐతే... మరి,
పుస్తక పఠనాన్ని బుద్ధి వికాసానికి సాయపడే ఉత్ప్రేరకం అనాలేమో!
కాస్త క్యాచీగా రాద్దామని ప్రయత్నించా గానీ... లాభం లేకపోయింది. ప్చ్... రెండో వాక్యం బాగా పొడుగైపోయింది. Economy Of Words పాటించని వాణ్ణి నేనస్సలు క్షమించనంటాడు మహాకవి శ్రీశ్రీ. వ్యక్తీకరణలో పొడిమాటలు, చిట్టి వాక్యాలు రాయలేని నేను... శ్రీశ్రీ క్షమకు నోచుకోని అభాగ్యుల జాబితాలో ముందుంటానేమో! చెప్పదలుచుకున్న విషయాన్ని సూటిగా, స్పష్టంగా, సూక్ష్మంగా చెప్పలేకపోవడానికి కారణం... నాకు పుస్తక పఠనం అలవాటు లేకపోవడమేనేమో. చెబితే కాస్త చోద్యంగా అనిపిస్తుందేమో. చిన్నతనంలో అదృష్టవశాత్తూ ఎక్కడైనా చందమామ, బాలమిత్ర దొరికితే అపురూపంగా చదవడం తప్పిస్తే, డిగ్రీ దాకా పుస్తకాలు చదవాలనే స్పృహే లేకపోయింది. పైగా, దానినెవరూ అలవాటు చేయలేదు కూడా. పోనీ, కనీసం పాఠ్యపుస్తకాలైనా ఒద్దికగా, బుద్ధిగా చదివామా...అంటే అదీ లేదాయె. అన్నీ రాలుగాయి తిరుగుళ్లు. గాలి చదువులే. వీటిన్నింటి పాప పరిహారమే అనుకుంటా... ఏదైనా రాద్దామని కూచుంటే, ఆలోచనలు మొరాయిస్తుంటాయి. అక్షరాలు సహాయ నిరాకరణ చేస్తుంటాయి. అలాంటప్పుడు మన్మోహన్ సింగులా మౌనముద్ర దాల్చడం తప్ప వేరే చేసేదేముంటుంది. నా జీవితంలో ఓ 25 ఏళ్లు అలా వృథాగా గడిచిపోయాయి. పోనీయండి... గతాన్ని తవ్వుకుని బావురుమని బావుకునేదేమీ ఉండదని అనుభవం మీద తెలిసిన విషయం. జీవితానుభవాలకు మించిన జ్ఞానం ఏముంటుంది చెప్పండి?!

కొన్నేళ్ల క్రితం అనుకుంటా. పుస్తకాల అవసరం పెద్దగా లేకుండానే సాఫీగా సాగిపోతున్న నా జీవితంలో ఒక భయంకరమైన కుదుపు, మలుపు, అలజడి చోటుచేసుకున్నాయని చెప్పడానికి చింతిస్తున్నా. ఈనాడు జర్నలిజం కోర్సుకు సెలెక్ట్ అవడంతో... పుస్తకాల్ని పురుగుల్లా చిన్నచూపు చూసిన నా నిర్వాకానికి తగిన ప్రతీకారమే జరిగింది. జర్నలిస్టు అనేవాడు ‘‘జాక్ ఆఫ్ ఆల్ ట్రేడ్స్’’గా ఉండాలనిన్నీ; ప్రపంచంలో ముద్రితమైన గొప్పగొప్ప పుస్తకాలన్నిటినీ కట్టగట్టి రోల్ చేసి నమిలి మింగేసి జీర్ణం చేసుకోవాలనిన్నీ; ఇలాంటివే ఇంకో ఐదో, ఆరో బాగా కిక్కిచ్చే సూక్తులు చెప్పి, ఆ ఏడాది ట్రైనింగులో చదవాల్సిన ఓ 53 పుస్తకాల జాబితాను చేతిలో పెట్టారు. అనగా... వారానికో పుస్తకం చదివి దాని మీద పోస్టుమార్టం రివ్యూ నిర్వహించాల్సిన బృహత్తర బాధ్యత అన్నమాట. అస్సలు ఏమాత్రం అలవాటు లేని పని కావడంతో చుక్కలు కనిపించాయి. మొత్తానికి కిందామీదా పడి, చచ్చీచెడీ, ఎలాగోలా తంతు ముగించాను. గుడ్ న్యూస్ ఏంటంటే, నేను కూడా కొన్ని పుస్తకాలు చదివానని కాలరెగరేసే స్టేటస్ కల్పించారు ఈనాడు వాళ్లు. ఇప్పుడొకసారి ఆ గడ్డుకాలాన్ని గుర్తు చేసుకుంటే, చెల్లాచెదురుగా అలెక్స్ హేలీ- ఏడు తరాలు; మ్యాక్సిం గోర్కీ- అమ్మ; శ్రీశ్రీ- మహాప్రస్థానం; తిలక్- అమృతం కురిసిన రాత్రి; నండూరి- విశ్వదర్శనం; ముళ్లపూడి- బుడుగు; గురజాడ- కన్యాశుల్కం... ఇలా కొన్ని పుస్తకాలు లీలగా స్మృతిపథంలో కదలాడుతుంటాయి. ఈనాడు ట్రైనింగు బందీఖానా నుండి బయటపడి జాబులో జాయినవ్వడంతో పరిస్థితి మళ్లీ మొదటికొచ్చింది. పుస్తక పఠనం అటకెక్కింది. ఏదో మధ్యమధ్యలో ఇష్టపడి శరత్ చంద్రుడి సమగ్ర సాహిత్యాన్ని కాస్త దీక్షతో చదవడం తప్ప పెద్దగా పుస్తకాలు చదివిన పాపాన పోలేదు. ఇదిగో మళ్లీ ఇంతకాలానికి ఓ పుస్తకం చదివాను. అది సుప్రసిద్ధ రష్యన్ నవలా రచయిత దోస్తవోయిస్కీ రాసిన ‘‘తిరస్కృతులు’’. 


‘‘క్లాసిక్’’ అనే మాట మనం తరచుగా వింటుంటాం. క్లాసికల్ ఎకానమీ అనీ; క్లాసికల్ ఫిజిక్స్ అనీ; క్లాసికల్ మ్యూజిక్ అనీ; క్లాసికల్ మూవీస్ అనీ... ఇలాంటివి. ఈ క్లాసిక్ అంటే... భాషకు, మతాలకు, ప్రాంతాలకు అతీతంగా అప్లై అయ్యేవనీ, ప్రజలకు అప్పీల్ చేసి, ఆకర్షించేవనే సత్యం చాలా ఆలస్యంగా, ఎక్కడో చదివాక గానీ తెలీలేదు. సాహిత్యంలో కూడా క్లాసిక్స్ ఉంటాయి. షేక్ స్పియర్, మిల్టన్, రూసో, వాల్టేర్, డికెన్స్, టాల్ స్టాయ్, చెహోవ్, దోస్తవోయిస్కీ, రవీంద్రుడు... ఇలా ఎందరో గొప్ప రచయితలు అన్నిరకాల ఎల్లలకు అతీతంగా మానవాళిని ఆకర్షించి, ప్రభావితం చేసి, మార్పును తీసుకొచ్చే క్లాసికల్ సాహిత్యాన్ని సృష్టించారన్న విషయం అందరికీ తెలిసిందే. అలాంటి క్లాసికల్ లిటరేచర్ కోవకు చెందిందే... దోస్తవోయిస్కీ నవల The Insulted & Injured కూడా. ఆ నవలకు తెలుగు రూపమే ఈ తిరస్కృతులు! పుస్తకం చిన్నదే. ఓ 200 పేజీలదాకా ఉంటాయి. పీకాక్ క్లాసిక్స్ ముద్రణ. అనువాదం చేసింది... జంపాల ఉమామహేశ్వరారావు. ఈయనెవరో కాదు... సహవాసి గారే. అది ఆయన అసలు పేరట. సహవాసిగా మారకముందు, ఇంకా చెప్పాలంటే ఆయన మొట్టమొదటి అనువాదం ఈ తిరస్కృతులు. సహవాసి చక్కటి చిక్కటి అనువాదం ఈ పుస్తకానికో పెద్ద ప్లస్ పాయింట్. కేవలం అనువాదాలు సరిగా లేకపోవడం వల్లే మనం చాలా మంచి పుస్తకాల్ని సైతం చదువుదామని మొదలెట్టి, తీరా ముందుకు సాగక, పక్కన పెట్టేస్తుంటాం. ముద్రా రాక్షసాలు ఎక్కడా కనిపించకపోవడం కూడా ఈ పుస్తకం పూర్తి చేయడానికి సహకరించే మరో అంశం. ఇక అసలు విషయానికొద్దాం. 

Time & Space!!
తెలుగులో స్థల కాలాలని అంటుంటారు. ఐన్ స్టీన్ థియరీ ఆఫ్ రిలేటివిటీ ఫిలసాఫికల్ కొనసాగింపు ప్రకారం... ఏ దృగ్విషయమైనా నిర్దిష్టంగా, అదేసమయంలో సాపేక్షంగా కూడా ఉంటుందనే సత్యం తెలిసిందే. ఇక్కడ సాహిత్యంలో కూడా ఈ సూత్రం వర్తిస్తుందేమో. ఒక రచనను అర్థం చేసుకునేటప్పుడు గానీ, అంచనా వేసేటప్పుడు గానీ... దాని కాలమాన పరిస్థితుల్ని కచ్చితంగా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలనుకుంటాను. లేదంటే ఆ రచన, రచనలో చర్చించిన ఇథివృత్తం కాలం చెల్లిందింగానో, లోపాలు కలిగినదిగానో, తప్పుల తడకగానో కనిపించే ప్రమాదముంటుంది. ఇక, తిరస్కృతులు నవలలో కథా నేపథ్యం 19వ శతాబ్దం నాటి రష్యన్ సామాజిక పరిస్థితులు. ఒకరకంగా ఫ్యూడల్ నేపథ్యమని చెప్పొచ్చు. అంటే, పారిశ్రామిక ప్రగతికి పూర్తిస్థాయిలో బీజాలు పడని రోజులవి. అంటే, ప్రజాస్వామిక భావనలు ఇంకా వెల్లివిరియని రోజులవి. అంటే, స్వేచ్ఛా జీవితం, స్త్రీ-పురుషుల మధ్య సమానత్వం, ప్రజల మధ్య సౌభ్రాతృత్వ భావనలు ఇంకా బలంగా వేళ్లూనుకోని కాలమది. కథా గమనం ఆ నేపథ్యంలోనే సాగుతుంది. ఈ నవలలో గట్టిగా ఏడెనిమిది పాత్రలకు మించి ఉండవు. వాటినొకసారి క్లుప్తంగా పరిచయం చేయాల్సి వస్తే...
ఇవాన్ పెట్రోవిచ్: హీరో. నవలలో రచయిత. అందరికీ తల్లో నాలుకలా ఉండే వ్యక్తి. ఇతనే కథంతా చెబుతుంటాడు.
నతాషా: నాయిక. ప్రేమ కారణంగా అటు ప్రియుడి వంచనకు, ఇటు తల్లిదండ్రుల నిరాదరణకు గురైన ప్రౌఢ.
ప్రిన్స్: విలన్. ధనవంతుడు. ఆస్తి కోసం, డబ్బు కోసం ఎంతటి వంచనకైనా పాల్పడే మేక వన్నె పులి. 
నికొలాయ్, అన్నా: నతాషా తల్లిదండ్రులు. ప్రిన్స్ దాష్టీకానికి బలైన చిన్నపాటి ల్యాండ్ లార్డ్ ఫ్యామిలీ.
అలెక్సీ ఆయేషా: ప్రిన్స్ కుమారుడు. నతాషా ప్రియుడు. అమాయకుడు. మాటలో, నడవడిలో నిలకడ లేని యువకుడు.
నీలి: ప్రిన్స్ వంచనకు గురైన ఓ అభాగ్యురాలి కూతురు. శారీరకంగా, మానసికంగా చిత్రవధకు గురైన అమ్మాయి.
మాస్లో: ప్రిన్స్ కుట్రలకు, కుతంత్రాలకు సాయపడే వ్యక్తి. ఇవాన్ పెట్రోవిచ్ కు క్లాస్ మేట్ మరియు మిత్రుడు.
క్యాథరీనా: ప్రిన్స్ కుమారుడు అలెక్సీ ఇష్టపడే మరో ధనవంతురాలైన అందమైన, అద్భుతమైన యువతి.


నవలలో కథాంశాన్ని గురించి క్లుప్తంగా చెప్పాల్సి వస్తే... ప్రిన్స్ అనే ధనవంతుడు ఒక ప్రాంతంలో తన ఎస్టేట్ వ్యవహారాల్ని చూసే బాధ్యతను నికొలాయ్ అనేవ్యక్తికి అప్పగిస్తాడు. వ్యవహారం కొంతకాలం పాటు సాఫీగానే నడుస్తుంది. అయితే ఈ క్రమంలో నికోలాయ్ కూతరు నతాషా, ప్రిన్స్ కొడుకు అలెక్సీ ఆయోషా ఇద్దరూ ప్రేమించుకుంటారు. డబ్బుకు, ఆస్తి విషయాలకు అత్యంత ప్రాధాన్యతనిచ్చే ప్రిన్స్... ఈ ప్రేమ వ్యవహారాన్ని ఎలాగైనా తెగదెంపులు చేయాలనుకుంటాడు. ఓ కుట్ర పన్ని, తన ఎస్టేట్ వ్యవహారాలో అక్రమాలకు పాల్పడ్డాడని చెప్పి నికొలాయ్ ను కోర్టుకీడుస్తాడు. ప్రిన్స్ ను గుడ్డిగా విశ్వసించిన అత్యంత నిజాయితీ పరుడైన నికొలాయికి ఇది అతి పెద్ద షాక్. ఈ క్రమంలో నతాషా... ప్రేమ కోసం ఇల్లొదిలి వెళ్లిపోతుంది. తండ్రి నికొలాయికి ఇది రెండో అతి పెద్ద షాక్. ఈ రెండు వ్యవహారాల కారణంగా నికొలాయ్ దాదాపు ఆర్థికంగా దివాళా తీసి, కుంగిపోతాడు. ఈ క్రమంలో కూతురు నతాషాపై ఉన్న ప్రేమానురాగాలు సైతం తీవ్ర ద్వేషంగా పరిణమిస్తాయి. ప్రిన్స్ కుమారుడు అలెక్సీ అయేషా అనే యువకుడు... అత్యంత అమాయకుడు, నిలకడ లేని వ్యక్తి కావడం చేత, వాళ్ల నాన్న (ప్రిన్స్ పన్నాగం) కారణంగా... నతాషా-అలెక్సీల ప్రేమకథ కొంతకాలానికే విషాదాంతంగా ముగుస్తుంది. ఇక, నవలలో జరిగే కథనంతా ఇవాన్ అనే రచయిత మనకు చెబుతుంటాడు. ఇతనే ఇందులో హీరో. నికొలాయ్ కుటుంబానికి ఆప్తుడు. ఇవాన్ కూడా నతాషాను ప్రేమిస్తాడు. అయితే నతాషా వేరొకరిని ప్రేమిస్తోందని తెలిసాక; తన ప్రేమను త్యాగం చేసి; నతాషాకు, ఆమె కుటుంబానికి అన్ని విధాలా సాయపడే గొప్ప వ్యక్తిత్వం కల్గిన వ్యక్తి. ఈ కథలోనే ఇంకొక సబ్ ట్రాక్ ఏంటంటే... ప్రిన్స్ ధనదాహానికి బలై, వంచనకు గురైన ఒక మహిళకు పుట్టిన అమ్మాయి (నీలి), ఓ వృద్ధుడు (నీలి తాత) కనిపిస్తారు. వృద్ధుడు ఆరంభంలోనే మరణిస్తాడు. అయితే నీలిని మాత్రం ఇవాన్ చేరదీసి బాసటగా నిలుస్తాడు. చిన్నతనం నుండే అత్యంత అవమానాలను, ఛీత్కారాలను ఎదుర్కొంటూ ఎక్కడెక్కడో అనాథలా పెరిగిన నీలి... అంతులేని మానసిక ఆటుపోట్లకు గురైన అబలగా కనిపించి, ఆఖరుకు కన్నుమూస్తుంది. ప్రేమలో విఫలమైన నతాషా... చివరకు తన తల్లిదండ్రుల (నికొలాయ్, అన్నా) చెంతకు చేరుతుంది. అంతిమంగా ఇవాన్ - నతాషా కలసి పార్కులో అడుగులు వేస్తూ ముందుకు కదలడంతో కథ ముగుస్తుంది.


నేటి దృక్కోణంలోంచి చూస్తే... ఇది రోటీన్ కథ, కథనం కల్గిన నవలలాగే కనిపించొచ్చు. కానీ, 1850లకు ముందు నాటి రష్యన్ కాలమాన పరిస్థితుల దృష్ట్యా చూస్తే, ఆ కథాంశాన్ని ఎన్నుకోవడం; ఆనాటి సామాజిక గమ్యం, గమనాన్ని ప్రభావితం చేసే విధంగా నవలను నడిపించడం ఎంతమాత్రం ఆర్డినరీ విషయం కాదేమో అనిపిస్తుంది. నిజానికి 150 ఏళ్ల క్రితం నాటి జారిస్టు రష్యాలో... అప్పటికింకా ఒక యువతి- తనకు నచ్చిన గుణగణాలున్న యువకుణ్ణి ఎంచుకుని- ప్రేమించి, పెళ్లి చేసుకునే స్వేచ్ఛ, స్వతంత్రత తక్కువే. ఒకవేళ అలాంటిదేదైనా సంభవించినా ఆ ప్రేమలకు తల్లిదండ్రుల అంగీకారం ససేమిరా లభించని రోజులవి. అలాంటి స్థితిలో తల్లిదండ్రుల్ని ధిక్కరించి, ఇంట్లోంచి వెళ్లిపోతే... ఇక ఆ యువతికి - తల్లిదండ్రులకు సంబంధాలు దాదాపు కట్ అయినట్టే. అనాదిగా వస్తున్న పరువు-ప్రతిష్టల కోసం కన్నకూతురనైనా చూడకుండా విద్వేషం చిమ్మే రోజులవి. (మనదగ్గర అమ్మాయిలపై హానర్ కిల్గింగ్స్ అనేవి ఇప్పటికీ జరుగుతున్నాయి). దురదృష్టవశాత్తూ, ఆ యువతి ప్రేమలో కానీ, వివాహానంతరం కానీ వంచనకు గురైతే... ఇక, ఇటు తల్లిదండ్రుల విద్వేషానికి, అటు సామాజిక నిరాదరణకు గురై... తదుపరి జీవితం సింప్లీ నరకప్రాయమే. ఈ రకంగా అన్నిరకాల తిరస్కరణకు గురైన ‘‘తిరస్కృతులు’’ బలవంతంగా జీవితాన్ని అంతమొందించుకోవడం అన్నది ఆ వ్యవస్థకు కళంకంగా భావించొచ్చు. సరిగ్గా... ఈ తిరస్కృతులకే దన్నుగా నిలిచాడు దోస్తవోయిస్కీ. నవలలో సరిగ్గా ఇలాంటి ఉదంతాల్నే రెండింటినీ చిత్రీకరిస్తాడు దోస్తవోయిస్కీ. మొదటి  ఉదంతంలో ఓ యువతి- ప్రేమ వివాహం తర్వాత వంచనకు గురై, ఎక్కడా ఏ తీరం దొరక్క, చివరకు తండ్రి దగ్గర సైతం ఛీత్కారాన్నే ఎదుర్కొని, విధిలేని పరిస్థితుల్లో జీవితాన్ని కడతేర్చుకుంటుంది. ఆమెకు పుట్టిన కూతురు (నీలి) సొసైటీలో అత్యంత నిరాదరణకు గురై, ఎలాంటి మానసిన వ్యథను అనుభవిస్తుందో హృదయవిదారకంగా చిత్రీకరిస్తాడు. నాటి సామాజిక కట్టుబాట్లకు తలొగ్గి, కూతురిని, మనవరాలిని చెంతకు తీసుకోలేని దైన్య స్థితిలో తనువు చాలించే తండ్రి (వృద్ధుడు) పాత్ర మరొకటి ఇందులో కనిపిస్తుంది. రెండో ఉదంతంలో కూడా దాదాపు ఇదే పరిస్థితి నతాషా విషయంలో కూడా రిపీట్ అవుతుంది. తండ్రీ కూతుళ్లిద్దరికీ సేమ్ టార్చర్. అయితే, అన్నిరకాలా తిరస్కరణకు గురైన నిస్సహాయ నతాషాను, ఆమె తండ్రి నికోలాయ్ తిరిగి చేరదీసేలా పాత్రల్ని, సన్నివేశాల్ని మలిచిన తీరు నిజంగా అద్భుతం. నవలను చదివే పాఠకుడికి సైతం నతాషాను, ఆమె తండ్రి దగ్గరకు తీస్తే బాగుణ్ణు అని అనిపించేలా చేయడంలోనే రచయిత గొప్పతనం దాగుంటుంది. అలాంటి రసావిష్కరణతో పాఠకుల హృదయాల్ని గెలవడంలో దోస్తవోయిస్కీ 100 శాతం సఫలీకృతమయ్యాడనే చెప్పాలి.


నిజానికి ఏ బంధానికైనా mutual appreciation of values and qualities అన్నది బేసిస్ గా ఉండాలి. అప్పుడే ఆ బంధం స్థిరంగా, సజీవంగా ముందుకు కొనసాగే అవకాశముంటుంది. ప్రేమ బంధానికైనా ఇదే బేసిస్. ఈ కొలమానంతో చూస్తే... నతాషాది పరిణతి కల్గిన ప్రేమగా కనిపించదు. అఫ్ కోర్స్, ఆ యుక్త వయసులో ఆకర్షణ తాలూకు ప్రేమలే ఎక్కువ. ఈ నవలలో కూడా దోస్తవోయిస్కీ అలాంటి ప్రేమనే చిత్రించాడు. పెద్దగా బేస్ లేకపోవడంతో, సహజంగానే ఆ ప్రేమ అట్టే ఎక్కువకాలం నిలవదు. ఏ ప్రేమ కోసమైతే తల్లిదండ్రుల్ని సైతం ధిక్కురించి ఇంటి నుండి వచ్చేస్తారో, ఆ ప్రేమే విఫలమైతే లేదా ఆ ప్రేమలో వంచనకు గురయితే... అనంతరం ఆ యువతి పరిస్థితి ఏంటనే విషయంలో సరైన పరిష్కార మార్గాల్ని అన్వేషించి, సామాజిక పురోగమనానికి సరైన దారి చూపడంలోనే రచయిత ఔన్నత్యం దాగుంటుంది. ఈ విషయంలో రకరకాల ట్రెండ్స్ కనిపిస్తుంటాయి. ఒక ట్రెండ్- ప్రేమ కోసం అందరినీ వదిలేసి లేచిపోవడం, ఆ ప్రేమ (ఆకర్షణ) ఉన్నంతకాలం అతనితో గడపడం, ఈ సమయంలో తన నగలు-నట్రా, డబ్బూదస్కం విషయంలో అత్యంత జాగ్రత్తగా ఉండడం, ఆ ప్రేమ (ఆకర్షణ) ఆవిరైపోగానే మరొకరితో లేచిపోవడం, వగైరా వగైరా ఇలాంటి (విలువలు లేని) విశృంఖల పరిష్కారాలను సూచించిన (గొప్ప) రచయితలు చాలామందే కనిపిస్తారు. మరో ట్రెండ్- అసలు ఈ ప్రేమలే తప్పు అని చిత్రించే విధంగానో; లేదంటే ప్రేమలో లేక ప్రేమ తాలూకు వివాహ బంధాల్లో వైఫల్యమో, వంచనో సంభవిస్తే, ఆ యువతిని కడతేర్చడమో చేసే నైరాష్యపు పరిష్కారాన్ని సూచించే రచయితలు కూడా కోకొల్లలు. అయితే, దోస్తవోయిస్కీ మాత్రం... యవ్వనం తాలూకు ఆకర్షణలో, తెలిసీ తెలీని తనంతో జీవితంలో తప్పటడుగు వేసి, విధి వంచితులుగా మారిన నతాషా లాంటి అపురూపమైన యువతులు... సామాజిక కట్టుబాట్ల పదఘట్టనల కింద పడి ఛిద్రమైపోకుండా... తమ తప్పును సరిదిద్దుకుని కొత్త జీవితం ప్రారంభించేందుకు గాను తల్లిదండ్రులు, సమాజం కచ్చితంగా అవకాశమివ్వాలని కోరతాడు. ఉన్నత భావాలు, ఆదర్శాలు కల్గిన ఇవాన్ ను, జీవితంలో అనేక ఒడిదుడుకుల, అనుభవాల సారంతో మెచ్యూరిటీ సాధించిన నతాషాను కలిపి ముందుకు నడపి నవలను ముగించడం ద్వారా దోస్తవోయిస్కీ... సమాజంలో ఒక ఉన్నత ఆదర్శానికి దారి చూపించాడని చెప్పవచ్చు. నవలలో ప్రిన్స్, మాస్లో ప్రవర్తనను, సైకాలజీని చిత్రించిన తీరు; సమాజంలో తిరస్కృతులుగా మిగిలి, అత్యంత దయనీయ స్థితిలో కడతేరే నీలి, నీలి మదర్, గ్రాండ్ ఫాదర్ లను దోస్తవోయిస్కీ చిత్రించిన తీరు కూడా సింప్లీ సూపర్బ్!!!


(ఉపసంహారం: ఈ నవల చదివి, ఫ్రెండ్సుతో డిస్కస్ చేశాక, కలిగిన కలగాపులగపు ఫీలింగ్సు అన్నింటినీ ఈ బ్లాగులో ఒక్కచోటకు చేర్చే ప్రయత్నం చేశా. అలా రాస్తూ పోతే కొంత పొడగాటి రైటపే తయారైంది. ఎకానమీ ఆఫ్ సెంటెన్సెస్ సాధించి, చిన్నదిగా రాయలేకపోయినందుకు మరోసారి చింతిస్తున్నా. థాంక్యూ!!)

Friday, 9 August 2013

బుడుగోపాఖ్యానం!

మడిషన్నాక కూసంత కళాపోసనుండాల! లేకపోతే మడిషికీ, మన్మోహనసింగుకీ తేడా ఏటుంటాది!! ఇలా అని నేనన్లేదు. బాబాయ్ అంటుంటాడు. ఈ సింగెవరో నాకూ తెలీదు. ఢిల్లీలో ఉంటాట్ట. నాకు మా గల్లీ వోళ్లు మాత్రమే తెల్సు. సింగుక్కూడా పెద్దగా బోల్డన్నీ మాటలూ గట్రా రావట. సరిగా నడవడం చేతగాదట. అచ్చం నాలాగే ప్రతీదానికీ అస్తమానం అమ్మా అమ్మా అని కొంగుపట్టుకు తిరుగుతుంటాట్ట. ఇలా అని బాబాయే చెప్పాడు. బాబాయికిలాంటివి బోల్డు తెలుసు. ఎందుకంటే వాడు పొద్దస్తమానం గుడ్లగూబలా కళ్లప్పగించి టీవీ చూస్తుంటాడు. అందుకే వాడిక్కుంచెం బుర్ర పాడైపోయి ఇలాంటి డైలాగులన్నీ చెప్పేస్తుంటాడు. డైలాగులంటే తలాతోక లేకండా ఎలా పడితే అలా వాగేసేవన్నమాట. ఇలా అని నేనన్లేదు. బామ్మ అంటుంది. బామ్మక్కొంచెం మతిమరుపు. పాపం,  వయసైపోయింది కద. బామ్మకిప్పుడు ప్ఫదో, అరవయ్యో వయసుంటుంది. నాకంటే కుంచెం ప్పెద్దన్నమాట. పెద్ద వయసేం కాదు, కానీ కళ్లద్దాలు, మతిమరపొచ్చే వయసన్నమాట. అందుకే బామ్మ, బాబాయిని బడుద్దాయనీ, నన్నేమో హారి... పిడుగా అంటుంటుంది. బడుద్దాయంటే తిట్టటవన్నమాట. కానీ హారి పిడుగా అంటే పొగట్టమన్నమాట. నన్ను చూస్తే బామ్మకు బోల్డంత భయం. అందుకే నన్ను బాగా పొగిడేస్తుంది. లేడీస్ పొగిడితే నాకు ఒకటే సిగ్గు. బామ్మ కూడా లేడీసు కిందకే వస్తుందిలే.


 నా చిన్నప్పుడు బస్సులు, రైళ్లు నడిచేవి. ఇప్పుడంతా బందులు నడుస్తున్నాయి. బందుల్ని ఎవరు నడిపిస్తారంటే... తెలంగాణ, సమైక్యాంధ్ర కలిసి నడిపిస్తాయట. ఎవరికోసం నడిపిస్తారంటే... ఢిల్లీ వాళ్ల కోసం నడిపిస్తారట. అలా అని అమ్మ అంటుంది. అమ్మక్కూడా కుంచెం బానే విషయాలు తెలుసు. నా అంత కాదనుకోండి. అమ్మ సీరియళ్లు చూసీచూసీ బోరు కొట్టేసినప్పుడు వార్తలు గట్రా చూస్తుందన్నమాట. వార్తలంటే తెలంగాణ, సమైక్యాంధ్ర అన్నమాట!! నాక్కొంచెం అవమానమొచ్చి, ఏమ్.... మన ఐదరాబాదు కోసం బందులు చేయరా? అంటే, నోర్మూసుకో, వేల్డంత లేవు, పెద్ద విషయాలు నీకెందుకోయ్ అని నెత్తినో మొట్టికాయేస్తుంది. అప్పుడు నాకేమో ఒళ్లు మండుకుపోయి బోల్డంత ఖోపమొచ్చేస్తుంది. నేనేమన్నా చిన్నా వాడినా, చితకా వాడినా? నా అంతటి వాణ్ని నేను. బుడుగు అనుమానాల్ని భరించేవాడు కాడు. అందుకే మళ్లీ అడిగా అమ్మని. ఏమ్... మన ఐదరాబాదు కోసం బందులు చేయరా? అని. ఛస్... పోకిరీ వెధవా, వాగుడుకాయలా విసిగించావంటే.. చ్ఛితక్కొట్టి బళ్లో పడేస్తానేమనుకున్నావో, యెళ్లు బయటికి అని అమాంతం తెగ ఖోప్పడిపోయింది. సీరియళ్లు చూసీచూసీ అమ్మక్కుంచెం కోపమెక్కువైపోతోంది రానురాను. నాన్నకు చెప్పి బాగా ప్రెవేటు చెప్పించాలి. లేకపోతే మన సీక్రెట్లన్నీ కనిపెట్టేసి అస్తమానం భయపెట్టేస్తది. బడులుండడం చాలా డేంజరు. ఇది అనుభవమ్మీద నేనే కనిపెట్టా. ఈ బందుల్మీద మనక్కూడా పెద్దగా అభిప్రాయాల్లేవు. అభిప్రాయాలంటే అవి బాబాయికి ఉండేవన్నమాట. అయితేగియితే బందుల వల్ల బోల్డు లాభాలుంటాయ్. బందులుంటే బడులుండవన్నమాట. రెంటికీ పడదు. ఒకటుంటే ఒకటుండదు. నేనైతే బందులుండాలనే అనుకుంటా. అప్పడైతే ఎంచక్కా క్రికెట్టు ఆడుకోవచ్చు. సీగానపెసూనాంబతో షికార్లు కూడా చేస్కోవచ్చు. బందులుంటే అందరికీ ఆడిందే ఆట, పాడిందే పాట!!




 ఓ రోజు, అంటే చాల్రోజుల క్రితం, మా ఇంటో టీవీలో, వాడిపేరేంటబ్బా - గబుక్కుని గుర్తు రావట్లేదు, గుర్తొచ్చినప్పుడు చెప్తాలే - పొడుగాటి రింగుల జుట్టేస్కుని, ఎర్ర చొక్కాయేస్కుని, ముఖానికి నల్లరంగేస్కుని, కర్రపుల్లలా చిన్నబ్యాటుచ్చుకుని - వాడిసైజుకది చిన్నదే - అప్పుడు దొరకిన వాణ్ని దొరికినట్టుగ.. వందో, థౌజండో రన్స్ చితక బాదుతున్నాడా, నేనాట్టే గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నానా.... ఇంతలో ఠకీమని పాలిటిక్సు పెట్టేశాడు నాన్న. పాలిటిక్సంటే వార్తలు. వార్తలంటే ఇందాకే చెప్పా కదా.. తెలంగాణ, సమైక్యాంధ్ర అని. టీవీలలో ఇవెప్పుడూ ఉంటాయ్. నాన్నకు చేస్కోవడానికి పనేం లేక పాలిటిక్సు చూస్తుంటాట్ట! పని లేకపోతే వంట చేయొచ్చుకదా అంటుందమ్మ. అది అమ్మ అభిప్రాయం. అమ్మ అభిప్రాయానికి పెద్ద విలువేం లేదనుకోండి. నాన్న పాలిటిక్సు పెట్టీగానే నాకప్పుడు బోల్డంత విపరీతమైన ఖోపమొచ్చేసింది. వెంటనే నాన్నను నా బ్యాటుతో అమాంతం కొఠేద్దామనుకున్నా. కానీ, నాన్న నాకంటే కుంచెం పెద్దవాడు కదా. పైగా, నాన్నను కొడితే అమ్మ మాత్రమే కొట్టాలట. ఎవరు పడితే వాళ్లు కొట్టరాదట. అలా అని బామ్మ అంటుంది. అది బామ్మ అభిప్రాయం. నా అభిప్రాయం వేరనుకోండి. పోన్లే నాన్నే కదా అని వదిలేశా. లేపోతే, ఆరోజు ఇండో-చైనా యుద్దవైపోయేదంతే. ఇండో-చైనా యుద్ధవంటే ఇప్పుడప్పుడే జరగనిదట. అలా అని బాబాయ్ చెప్పాడు. ఆ రోజు నా మనోభావాలు మొత్తం దెబ్బతినిపోయాయ్. ఎందుకంటే నా అంతటి వాణ్నినేను. నాన్న అంతటి వాడు, వాడు. నాక్కోపమొస్తే నాన్నను వాడు అంటాను. అది నాన్నకు వినిపించదనుకోండి. ఎప్పుడేనా, మనోభావాలు దెబ్బతింటే వెంటనే ఖండించాలట. తర్వాత క్షమాపణలు కోరమని డిమాండు చేయాలట. ధర్నా చేయాలట. చివరకు దాడికి దిగాలట. అవరసమైతే అన్నింటినీ బందు చేయాలట. మనోభావాలంటే ఇంత పెద్దగుంటాయట. ఇది కూడా బాబాయే చెప్పాడు. చెప్పా కదా, వాడు అస్తమానం టీవీ చూస్తుంటాడని. వాడికిలాంటివి చాలా తెలుసు. నాక్కూడా తెలుసనుకోండి. బాబాయ్ కూడా అప్పుడప్పుడు పాలిటిక్సు చేస్తుంటాడు. అందుకని పెళ్లీగిళ్లీ చేస్కోడట. పెళ్లి చేస్కుంటే పాలిటిక్సు సరిగా చేయలేమట. అది బాబాయ్ అభిప్రాయం. హైకమాండుకు వేరే అభిప్రాయముంది. హైకమాండంటే అమ్మ, నాన్న, బామ్మలన్నమాట. బాబాయికి పెళ్లి చేస్తేనే పిచ్చి కుదురుతుందట. పిచ్చి అంటే పాలిటిక్సనుకుంటూ అలా బలాదూర్ తిరగడమట. పెళ్లి మీద నాకూ ఓ అభిప్రాయముందనుకోండి. యేడిశావులే, నీ బోడి అభిప్రాయమెవడిక్కావాలోయ్ అంటారందరూనూ. నేను డ్యామింసల్ట్ అనేస్తా. బామ్మ తిట్టినప్పుడల్లా బాబాయ్ అలాగే అంటుంటాడు.


నా చదువు ఓ సమస్యట! సమస్యంటే బుక్కులుగిక్కులు, ఫీజులుగీజులు, బందులుగిందులూ బాగా పెరిగిపోయాయి కదా, అందుకన్నమాట. అలా అని బామ్మ, అమ్మతో అంటుంది. నేనందుకే బడికి రాజీనామా చేసిపారేస్తానన్నా. ఊర్కె, అస్తమానం బళ్లో కూచోటం నావల్లకాదు, నేను కూడా బాబాయిలా పాలిటిక్సులో చేరతానన్నా! బామ్మ, ఆ మాట విని బడవాఖానా అని తిడుతుంది. బామ్మకు కోపమొస్తే అలా అంటుంది. నాకు కోపమొస్తే జాటర్ ఢమాల్ అంటాను. ఈ మాటలకు అర్థాలుండవ్. అంటే అర్థం పర్థం లేని మాటలన్నమాట. అది వేరే సంగతి. యిందాక, రాజీనామాలంటే ఏంటో చెప్పలేదు కదూ. అయిందానికీ, కానిదానికీ చేసేవే రాజీనామాలట. అలా అని నాన్న టీవీ చూసేటప్పుడు పాలిటిక్సులో రాజీనామాలు చేసినోళ్లనీ, చేయనోళ్లనీ ఇద్దరికీ ప్రెవేట్ చెప్పేస్తుంటాడు. ప్రెవేట్ అంటే తిట్టడవన్నమాట. రాజీనామాలుంటాయ్ కాబట్టే పాలిటిక్సంటే నాకు బోల్డిష్టం. పాలిటిక్సులో చేరితే... బడికెళ్లి చదూకోవాల్సిన పనుండదట. ఎవరికైనా ప్రెవేటు చెప్పేయొచ్చట. మనల్నెవరూ అడిగేవాళ్లే ఉండరట. కావలిస్తే రాజీనామా చేసేసి ఇమానమొక్కేసి ఢిల్లీకెళ్లిపోవచ్చుట. బాబాయ్ చెప్పాడు. పాలిటిక్సులో బోల్డన్ని లాభాలు కాబట్టే, వాడు చదూగిదూ లేకుండా పాలిటిక్సులో బలాదూర్  తిరిగేస్తున్నాడు. మనం సీక్రెట్టుగా బాబాయిని కాకా పట్టి మెల్లిగా పాలిటిక్సులోకెళ్లిపోవాలి. ఈ విషయం నాన్నకు తెలీకూడదు. తెలిస్తే రౌడీ రాస్కిల్ అని తిడతాడు. రాస్కీల్ అనేది తెల్లొళ్ల భాష. రాజకీయాల్లో ఉన్నదంతా రౌడీలేనంటుంది బామ్మ. పక్కింటి పిన్నికీ, వాళ్ల మీసాల మొగుడుగారికీ ఈ విషయమసలే తెలీకూడదు. ఎందుకంటే వాళ్లసలే లోకులు. లోకులంటే కాకులన్నమాట. అలా అని బామ్మే అంటుంది. అర్జంటుగా యెళ్లిపోయి, సీగానపెసూనాంబకు పాలిటిక్సు విషయమై గాఠిగా ప్రెవేటు తీసుకోవాలి. ఆ పిల్లదసలే మట్టిబుర్ర! యెళ్లొస్తా. జై జాటర్ ఢమాల్!!! :)


[P.S: ఏదో సరదాకి రాసిందిది, ఎవరి మనోభావాలూ నొప్పించడానిక్కాదు :) ]

[Photos Courtesy: Google Images & Sridhar Cartoons!!]